Geven loont. Het is de slogan van BNI: Business Network International. Een netwerkorganisatie waarbij een groep van minimaal 20 deelnemers iedere vrijdagochtend van 06.30 tot 09.00 uur bij elkaar komt om elkaar aanbevelingen te geven. Het gaat er daarbij om zo duidelijk mogelijk te zijn in wat je zoekt. Dus niet; ik zoek een project als communicatieadviseur maar: ik wil graag in contact komen met de directeur van bedrijf X omdat ik daar Y wil gaan doen. Werkt het? Ja, mits er voldaan wordt aan twee criteria. Een: wees zo duidelijk mogelijk in je wensen. Twee: stel je in op geven en niet op nemen. Zo lang je geeft, komt er vanzelf wat naar je terug. 

Geldt dat voor alles in het leven? Hoe we omgaan met onze omgeving: met mensen, dieren en natuur? Maar ook de manier waarop organisaties met werknemers omgaan en vice versa. Er zijn boeken mee vol geschreven: we bewegen ons naar een ander soort samenleving waarbij het steeds meer lijkt te gaan om wie je kent. Wie je kent, definieert ook wie je bent. ‘Laat me uw Linkedin contacten zien en ik zeg u wie u bent’. In deze ‘connected society’ gaat het om authenticiteit en relevantie. Dat je beschouwd wordt zoals je bent (wilt zijn) en dat je er toe doet. In feite niets anders dan de principes uit communicatiemanagement, namelijk het spel tussen identiteit en imago. Gold dat in de jaren negentig voor organisaties, in 2011 geldt het voor organisaties en mensen. 

Ik zou aan authenticiteit en relevantie een derde uitgangspunt willen toevoegen: de bereidheid om te geven. En dan geven zonder iets terug te verlangen. Dat klinkt makkelijker dan het is. We zijn als Westerse mensheid nu eenmaal ingesteld op plezier krijgen en pijn vermijden. We willen, ingefluisterd door de vele coaches, boeken en trainingen, allemaal het meeste uit onszelf en uit ons leven halen. Het leven lijkt daardoor maakbaar. We verdedigen ons streven door te zeggen: ‘Ik heb er toch recht op’. Krijgen, behalen, winnen. Woorden die bij het maakbare leven horen. Krijgen is makkelijker dan geven. Je weet vast goed wat je wilt hebben, weet je ook wat je wilt geven? En geef je zonder daar iets voor terug te willen? Écht geven is geven vanuit de overtuiging dat je het doet om die ander een dienst te bewijzen: of dat nu een tip voor werk is of een telefoontje om zo maar te vragen hoe het gaat. 

Geven zonder iets terug te verwachten. Kunnen we dat? Willen we dat? Het is volgens mij de verbindende schakel tussen alles wat er op dit moment gaande is op het gebied van organisatieveranderingen, sociale netwerken en ‘business spiritualiteit’. Als jij geeft en de ander geeft, geef je elkaar en geef je om elkaar. Werkelijk geven vraagt wel iets van je: geef om jezelf.