22-01-2012 15:26 uur | door Marleen Kruitwagen
Is het u opgevallen dat twee woorden de laatste tijd veelvuldig worden gebruikt? Op tv, op het werk, in sociale contacten. Het gaat om eigenlijk en inderdaad. En ze worden anders gebruikt dan je zou verwachten. Wat zegt het woord eigenlijk eigenlijk? Het lijkt een door de Nederlandse cultuur bepaalde manier om te zeggen dat je het ergens niet mee eens bent, maar om de ander niet af te willen vallen, omdat we nu eenmaal in dit vlakke dichtbevolkte land wonen, zeg je: ‘eigenlijk is het best een aardige man’, terwijl je de man in kwestie niet uit kan staan. Het is je leidinggevende dus tja, eigenlijk vind je hem een zak maar, eigenlijk is het best een schappelijke vent. Je weet maar nooit hoe jouw gesprekspartner over hem denkt. Met eigenlijk kun je alle kanten op.
En dan inderdaad. Laatst nog bij Boulevard. Albert Verlinde: ‘Inderdaad, het is best lastig als je weer aan de drank bent inderdaad en de hele media valt over je heen. Dat is inderdaad nogal wat.’ Waar komt dit gebruik van inderdaad ineens vandaan? Hebben we bevestiging nodig en zijn we de tegenpartij voor door niet te wachten op antwoord maar onze beweringen kracht bij te zetten door ‘inderdaad’ te gebruiken. Let maar eens op. Morgen op je werk of vanavond in een tv-programma. Eigenlijk is het best een raar gebeuren met dat eigenlijk en inderdaad. Inderdaad!!!
Reageer! | Tags: Bewustzijn, colums, Evenementen, Samenleving, Schrijven, Verhalen
16-12-2011 9:28 uur | door Marleen Kruitwagen
Ik twitter dus ik besta. Ik schrijf een blog dus ik word gelezen. Ik ben authentiek dus ik word geaccepteerd.
Is het echt? Nee, het is niet echt. Net als in het ‘echte leven’ voelen we ons in de digitale wereld pas écht met elkaar verbonden als we het vertrouwen hebben dat de ander oprecht in ons is geïnteresseerd, zich in ons gevoelsleven wil verplaatsen en ons het beste gunt. Zie je dat gebeuren op Twitter? Wat ik zie is dat velen, waaronder ik, links plaatsen naar blogs, nieuwsfeitjes en foto’s met, in mijn ogen, de boodschap: zie me, lees me, bewonder me. Hoeveel vragen zie ik dagelijks op Twitter voorbij komen: onbeantwoord, in het luchtledige hangend. Als we allemaal met elkaar verbonden zijn, dan beantwoorden we elkaars vragen toch? Zie je het voor je dat je in een café iemand een vraag stelt en diegene kijkt langs je heen en loopt door zonder wat te zeggen?
Zijn social media en in het bijzonder Twitter een werkelijke afspiegeling van ons verlangen om met elkaar verbonden te zijn: 24-7 connected?
Gezien het grote aanbod van alles wat er maar mogelijk is op het gebied van Mindfulness, zijn we vooral op zoek naar momenten van rust, bezinning, bezieling. Hoe komen die twee stromingen samen en als ze al samen komen, veroorzaken ze dan niet een enorme waterval aan gevoelens van onbehagen en onrust omdat je in de Happinez leest dat mediteren goed voor je is. In de boeken van Menno Lanting (Connect) en Ronald van den Hoff (Society 3.0) lees je dat je vooral aanwezig moet zijn in relevante communities, relevante kennis moet delen en relevante mensen moet volgen. Mits je authentiek, transparant en een autoriteit bent. Iedereen zijn eigen koninkrijk, iedereen zijn eigen publiek dat jou 24-7 volgt en reageert op jouw posts, tweets en blogs. En als iedereen nou eens vooral met zichzelf en zijn eigen profilering bezig is? Hoeveel verbinding en vertrouwen ontstaat er dan tussen al die koningen?
Stel, je bent op weg naar een onbekende bestemming en ziet een prachtige zonsondergang. Je pakt je Iphone, maakt een foto, plaatst hem via Tweetdeck op Twitter, LinkedIn en Facebook. Je kijkt op van je beeldscherm en de zon is volledig ondergegaan. Je hebt het moment gemist. Maar de hele wereld weet gelukkig wel dat je er was. Dat jij het zag. Dat je bestaat.
Reageer! | Tags: Bewustzijn, branding, reputatie
11-10-2011 16:26 uur | door Marleen Kruitwagen
Vannacht schrok ik wakker uit een zeer vreemde droom. Ik droomde dat niemand elkaar vertrouwde en iedereen elkaar voor de gek hield. Ik zag honderden mensen, mannen en vrouwen, achter elkaar aan rennen en angstig om zich heen kijken. Hier en daar struikelden er een paar. Anderen staken hun been uit zodat de ander zou vallen. Boven de massa zweefden god, de trouwambtenaar en de bruidswinkelmevrouw op een grote roze wolk. Eromheen zag ik een fonkelnieuwe gouden ring. Ze lachten zich een ongeluk, rolden zo wat van de wolk af. God zegt tegen zijn medewolkbewoners: “wát een grap hè? Al die sukkels geloofde me toen ik zei dat ze pas écht geluk zouden vinden als ze met één partner door het leven zouden gaan. Lachen toch? Dat ze er allemaal intrappen en elkaar de meest vreemde beloftes doen”. “Lachen ja”, zeiden de trouwambtenaar en de bruidswinkelmevrouw. “Sommigen doen het zelfs vaker dan eens: dát is pas cashen”. In mijn droom stond ik aan de zijkant en probeerde de massa van me af te houden. Ik schreeuwde zo luid als ik kon: stop hiermee!!! Je leeft een leugen…!!! Ga niet vreemd!!! Badend in het zweet werd ik wakker: de man naast me keek me bezorgd aan en zegt: “Schat, wat doe je vreemd, ga maar weer lekker slapen. Hoe laat komt je man thuis?”.
1 reactie | Tags: Relaties, Verhalen
