Is het massaal afgesproken of is het er langzaam maar zeker ingeslopen? Heel dienstverlenend Nederland is je een fijne dag gaan wensen. Of je nu afrekent bij een café of wegloopt bij de kassa, iedereen wenst je een fijne dag. Hartstikke gezellig en hartverwarmend en ik zeg het ook terug. Wat ik me afvraag: waar komt dit vandaan? Ja, uit Amerika natuurlijk. Daar komen nog steeds bijna al onze nieuwe gewoonten vandaan. ‘Have a nice day’, hoort daar net zo bij het dagelijkse leven als het schijfje augurk op de Big Mac.
‘Een fijne dag’ heeft volgens mij tegelijk zijn intrede gedaan met het nieuwe belscript van de jongens en meisjes van de UPC. Een half jaar geleden kreeg je nog een chagrijnige scholier met zwaar Limburgs accent aan de lijn en duurde het gesprek 48 minuten. De laatste tijd wil ik door de zoete woorden eigenlijk niet meer ophangen, behalve dan om te horen: ‘Dan wens ik u nog een fijne dag, mevrouw Kruitwagen’. Ook al heb ik nog steeds geen internet, ik heb misschien toch nog een fijne dag.
Zou het overnemen van Amerikaanse gewoonten ook de oorzaak zijn van het afzeggen van afspraken per sms? Ik weet dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ hun verkering uitmaakt per sms, dat je een smsje stuurt om iemand te feliciteren, beterschap te wensen en, dat weet ik niet zeker, te condoleren. Is het echt een kwestie van gebrek aan tijd en sturen we daarom een sms of zijn we bang geworden om ECHT met de ander te praten? Zijn we zo met ons eigen leven bezig, dit moet, dat moet, dat we geen rust meer kunnen vinden om vijf minuten met een vriend te praten? Misschien komt het omdat ik mijn werk niet combineer met man, kinderen, vriendinnen, sportschool, sauna, dagje winkelen, weekendje Milaan, etentjes, huishouden. Maar eigenlijk denk ik dat het er geen bal mee te maken heeft. Een telefoontje kost je net zo lang als je zelf wilt, waarschijnlijk net zo lang als het sturen van een sms. En, weet je wat zo leuk is van echt bellen? Dat je meteen een nieuwe afspraak kunt maken in plaats van een sms afsluiten met:‘we maken snel een nieuwe afspraak.’
Ik sta in de rij bij de supermarkt en leg mijn boodschappen op de band. Ik krijg een smsje: ’sorry, onze afspraak kan vanavond niet doorgaan. We bellen gauw voor een nieuwe afspraak.’ Jammer, ik had mijn vrienden graag willen zien. En wie neemt de eerste stap voor die nieuwe afspraak? Ik begin te twijfelen; zou het opzet zijn? Ben ik voor hen niet belangrijk genoeg om me te bellen en meteen een nieuwe afspraak te maken? Ik denk aan mijn ervaring met Amerikanen als ik bij mijn broer in Californië ben. Ja, dit lijkt op de manier waarop ze daar met elkaar omgaan en afspraken maken en afzeggen alsof het om het ruilen van het verkeerde paar sokken gaat. Ik word er een beetje verdrietig van. De caissière zit me aan te staren. ‘Mevrouw, hier is uw bonnetje. En nog een fijne dag!’ Gelukkig…heb ik toch nog een fijne dag.
