De Amerikaanse filosoof en professor Richard Tarnas komt deze zomer naar Nederland. Weer erbij. 

Je kunt hier alle informatie over het programma vinden. Tot ziens op 11 en 12 juli in Leusden!

De ellende met al dat duurzame gedoe is dat je er zelf niets beter van wordt. Soms is het goedkoper (het licht uitdoen), maar de opbrengst is nooit groter dan de last die het veroorzaakt (opstaan uit je luie stoel en naar de lichtschakelaar lopen), anders deden we het allang. Evolutie heeft toekomstige beloningen en altruïsme met vreemden op een tweede plaats gezet. Het Franse bedrijf CitéGreen (www.citegreen.com) gebruikt onze zwakheden en beloont groene daden direct. Wie een stadsfiets huurt in plaats van een auto, elektriciteit bespaart of afval laat recyclen, krijgt punten die goed zijn voor cadeaubonnen of kortingen warenhuizen en webwinkels. Wie introduceert de groene airmiles in Nederland?

En dan inderdaad. Laatst nog bij Boulevard. Albert Verlinde: ‘Inderdaad, het is best lastig als je weer aan de drank bent inderdaad en de hele media valt over je heen. Dat is inderdaad nogal wat.’ Waar komt dit gebruik van inderdaad ineens vandaan? Hebben we bevestiging nodig en zijn we de tegenpartij voor door niet te wachten op antwoord maar onze beweringen kracht bij te zetten door ‘inderdaad’ te gebruiken. Let maar eens op. Morgen op je werk of vanavond in een tv-programma. Eigenlijk is het best een raar gebeuren met dat eigenlijk en inderdaad. Inderdaad!!!

Is het echt? Nee, het is niet echt. Net als in het ‘echte leven’ voelen we ons in de digitale wereld pas écht met elkaar verbonden als we het vertrouwen hebben dat de ander oprecht in ons is geïnteresseerd, zich in ons gevoelsleven wil verplaatsen en ons het beste gunt. Zie je dat gebeuren op Twitter? Wat ik zie is dat velen, waaronder ik, links plaatsen naar blogs, nieuwsfeitjes en foto’s met, in mijn ogen, de boodschap: zie me, lees me, bewonder me. Hoeveel vragen zie ik dagelijks op Twitter voorbij komen: onbeantwoord, in het luchtledige hangend. Als we allemaal met elkaar verbonden zijn, dan beantwoorden we elkaars vragen toch? Zie je het voor je dat je in een café iemand een vraag stelt en diegene kijkt langs je heen en loopt door zonder wat te zeggen? 
Zijn social media en in het bijzonder Twitter een werkelijke afspiegeling van ons verlangen om met elkaar verbonden te zijn: 24-7 connected? 

Gezien het grote aanbod van alles wat er maar mogelijk is op het gebied van Mindfulness, zijn we vooral op zoek naar momenten van rust, bezinning, bezieling. Hoe komen die twee stromingen samen en als ze al samen komen, veroorzaken ze dan niet een enorme waterval aan gevoelens van onbehagen en onrust omdat je in de Happinez leest dat mediteren goed voor je is. In de boeken van Menno Lanting (Connect) en Ronald van den Hoff (Society 3.0) lees je dat je vooral aanwezig moet zijn in relevante communities, relevante kennis moet delen en relevante mensen moet volgen. Mits je authentiek, transparant en een autoriteit bent. Iedereen zijn eigen koninkrijk, iedereen zijn eigen publiek dat jou 24-7 volgt en reageert op jouw posts, tweets en blogs. En als iedereen nou eens vooral met zichzelf en zijn eigen profilering bezig is? Hoeveel verbinding en vertrouwen ontstaat er dan tussen al die koningen? 

Stel, je bent op weg naar een onbekende bestemming en ziet een prachtige zonsondergang. Je pakt je Iphone, maakt een foto, plaatst hem via Tweetdeck op Twitter, LinkedIn en Facebook. Je kijkt op van je beeldscherm en de zon is volledig ondergegaan. Je hebt het moment gemist. Maar de hele wereld weet gelukkig wel dat je er was. Dat jij het zag. Dat je bestaat.

Twee vrouwen, een uit Nederland en een uit België die samen met New Shoes Today mooie projecten ontwikkelen waarbij duurzaamheid, delen en creëren een grote rol spelen.
Ze putten beide uit een ruime ervaring in het energetisch therapiewerk en hebben hun sporen verdiend als coach in Europa en Amerika. Zij hebben samen het groepscoachings programma One Life Two Realities ontwikkeld. Een lang weekend waarbij je in een groep van hooguit 8-10 deelnemers aan de slag gaat met vragen als: waarom leid ik niet het leven wat ik wil leiden, waarom blijf ik hangen in patronen uit mijn verleden en hoe kan ik het leven van een andere kant (een andere realiteit) bekijken en beleven. Ze zijn niet de eerste twee vrouwen die coach en therapeut zijn. Sanne Bruijne en Karen van Heuckelom zijn twee vrouwen die op een bijzonder intensieve, effectieve en respectvolle manier in zeer korte tijd tot de kern door weten te dringen. Het groepsproces zorgt ervoor dat deelnemers zich omringd voelen door liefdevolle energie en het gevoel krijgen er niet alleen voor te staan. We maken allemaal deel uit van hetzelfde collectieve bewustzijn en sommige patronen en overtuigingen zijn al honderden, duizenden jaren oud.

Geldt dat voor alles in het leven? Hoe we omgaan met onze omgeving: met mensen, dieren en natuur? Maar ook de manier waarop organisaties met werknemers omgaan en vice versa. Er zijn boeken mee vol geschreven: we bewegen ons naar een ander soort samenleving waarbij het steeds meer lijkt te gaan om wie je kent. Wie je kent, definieert ook wie je bent. ‘Laat me uw Linkedin contacten zien en ik zeg u wie u bent’. In deze ‘connected society’ gaat het om authenticiteit en relevantie. Dat je beschouwd wordt zoals je bent (wilt zijn) en dat je er toe doet. In feite niets anders dan de principes uit communicatiemanagement, namelijk het spel tussen identiteit en imago. Gold dat in de jaren negentig voor organisaties, in 2011 geldt het voor organisaties en mensen. 

Ik zou aan authenticiteit en relevantie een derde uitgangspunt willen toevoegen: de bereidheid om te geven. En dan geven zonder iets terug te verlangen. Dat klinkt makkelijker dan het is. We zijn als Westerse mensheid nu eenmaal ingesteld op plezier krijgen en pijn vermijden. We willen, ingefluisterd door de vele coaches, boeken en trainingen, allemaal het meeste uit onszelf en uit ons leven halen. Het leven lijkt daardoor maakbaar. We verdedigen ons streven door te zeggen: ‘Ik heb er toch recht op’. Krijgen, behalen, winnen. Woorden die bij het maakbare leven horen. Krijgen is makkelijker dan geven. Je weet vast goed wat je wilt hebben, weet je ook wat je wilt geven? En geef je zonder daar iets voor terug te willen? Écht geven is geven vanuit de overtuiging dat je het doet om die ander een dienst te bewijzen: of dat nu een tip voor werk is of een telefoontje om zo maar te vragen hoe het gaat. 

Geven zonder iets terug te verwachten. Kunnen we dat? Willen we dat? Het is volgens mij de verbindende schakel tussen alles wat er op dit moment gaande is op het gebied van organisatieveranderingen, sociale netwerken en ‘business spiritualiteit’. Als jij geeft en de ander geeft, geef je elkaar en geef je om elkaar. Werkelijk geven vraagt wel iets van je: geef om jezelf.

We nemen tien jaar voor het kunnen krijgen van kinderen. In die tien jaar moet alles gebeuren: uitgaan, daten, aan, uit, nieuwe ronde, leuke man is binnen en je bent zo jaren verder. Geen ramp als je dertig bent, op je 38e wordt het minder leuk. Voor het vinden van een partner ben je nooit te oud. Word je tachtig, dan heb je vijftig jaar…! De kans op kinderen met de partner van jouw keuze die a. kinderen wil b. kinderen kan krijgen is vele malen kleiner dan het vinden van een leuke partner, ongeacht of hij kinderen wil en kan krijgen. Kort door de bocht en geen rekening houdend met alle mitsen en maren. Wil je én een partner én een kind? Zorg eerst voor het kind, die partner komt wel.

Italiaanse vrouwen krijgen wat ze willen. Altijd. Geen discussie. Hoe ze dat voor elkaar boksen? Marleen Kruitwagen verdiept zich in het fenomeen en adviseert: doe de diva en krijg je zin…!

Wat maken wij het ons zelf, Nederlandse vrouwen, toch lastig met ons zelfstandige en onafhankelijke gedrag. We zitten in de kroeg en stappen, hup, op die aantrekkelijke man af, drinken gezellig bier met hem en aan het eind van de avond zeggen we: “joh, ik betaal de rekening wel en mag ik je nummer dan bel ik je van de week”. Fout, fout, fout: niet doen!

Niet doen?!? Maar, hallo, we leven toch niet meer in de Middeleeuwen? Waarom zouden we ons als vrouwen anders moeten gedragen dan mannen? We werken, rijden en drinken per slot van rekening toch net zo hard? Nee, we gaan ons anno 2008 niet als een of ander afhankelijk vrouwtje gedragen alleen maar om hem het gevoel te geven dat hij het stoere mannetje is. Maar wacht even. Je kúnt het ook van een andere kant bekijken en zien wat het traditionele vrouw/man spel je kan opleveren.

In Italië waar ik sinds deze zomer woon en voor VIVA schrijf, gaat het er heel anders aan toe. Daar drinken de vrouwen überhaupt geen bier maar dat is niet het grootste verschil. De Italiaanse vrouw benadert de man op een heel andere manier. Ze gedraagt zich als een onbereikbare schat die met veel hoffelijkheid en doorzettingskracht veroverd moet worden. De man die haar aanbidt, mag god op zijn blote knieën danken dat hij met haar uit eten mag. In het restaurant vraagt híj de menukaart, zoekt híj de wijn uit en bestelt híj het eten. Onbegrijpelijk, vrouwonvriendelijk en niet van deze tijd? Misschien, maar je krijgt uiteindelijk wél je zin. De man die jou wil, wil jij namelijk misschien ook wel. Laat hem die moeite voor je doen en geef hem het gevoel dat hij iets heel moois en waardevols verovert. Zoiets bijzonders wil geen man verliezen en hij zal je daarom met liefde je zin geven. En gaat het ons daar, naast die grootse en meeslepende liefde, toch ook niet stiekem om…? Daarom: vijf tips uit Italië met een vette, verleidelijke knipoog.

1 Ga nooít met een joggingbroek de straat op
Toegegeven; Fatima en haar teamgenoten zagen er van de zomer fantastisch uit in hun Olympische sporttenue. Maar, toch, de meeste van ons zien er in een mooie broek of rok met hooggehakte laarzen beter uit dan in die heerlijke slobberbroek met afgetrapte sneakers. Natuurlijk; je bent jezelf en men moet je nemen zoals je bent. Maar geldt dat ook voor die goed uitziende, sympathieke vent van de sportschool, die je op zaterdagochtend bij de bakker tegenkomt? Doe de diva en laat je nooit, maar dan ook nooit op straat zien zonder goede tas, bijpassende schoenen en ultragrote zonnebril. Je weet immers écht nooit wat je zo maar tegen het lekkere lijf loopt.

2 Leer koken als de beste
Kook, verleid en overwin. Weg met de zakken voorgesneden Italiaanse wokgroente en kant-en-klare gedroogde tomatensaus. Je hoeft echt niet in Jamie’s voetsporen te treden en met een konijn en een bos wortels een magisch brouwsel op tafel te toveren. Leer gewoon een paar echt goede klassieke gerechten zoals dat wildstoofpotje van je grootmoeder. Ga jezelf maar na: hoe leuk is het om iets te eten wat met liefde speciaal voor jou is klaar gemaakt. Dus bind dat schort voor en ga voor de overwinning op zijn smaakpapillen. Dan wil hij echt nog maar een ding: jou!

3 Betaal, zeker bij een eerste afspraak, nooit de rekening
We zullen nooit te weten komen wie er mee begonnen is; de gedeelde rekening tussen man en vrouw. Het is echt geen afgang en zeker geen gebrek aan emancipatie als je hem de eerste keer laat betalen. Na een aantal weken kun je best een keer op een ijsje trakteren maar ga niet meteen de eerste avond met je portemonnee lopen zwaaien. Bewijs nodig? Na een dikke winst in het casino van San Remo ging ik met één-avond-vriend Luigi in een taxi naar een cocktailbar. Ik betaalde en de taxichauffeur weigerde mijn fooi. Ik vroeg hem waarom.

“Als het van hem zou komen, had ik het wel geaccepteerd. Jij hoeft me geen fooi te geven”. Ik voelde me in eerste instantie opstandig; ‘hallo zeg, ik heb net 1.000 euro gewonnen, mag ik even stoer doen’? Toen drong het tot me door. Deze man wilde een vriendelijk gebaar maken en zich galant opstellen. Is dat nu zo verkeerd? Ik dacht er tijdens een paar Capirinha’s over na. Waarom voel ik me vaak verplicht om de mannen in mijn leven, vooral op zakelijk gebied, nét een stapje voor te zijn als ze hoffelijk proberen te zijn? Zeg ik: ‘dat doe of kan ik zelf wel’, als ze iets voor me willen doen? Eigenlijk is het best fijn om een vriendelijk gebaar te accepteren en de ander daarmee in zijn waarde te laten in plaats van hem af te wijzen door mijn onafhankelijke en - oh, nee, arrogante?!?- houding. Ik neem me die nacht nog voor op me op dit gebied anders op te stellen. Kan geen kwaad; het scheelt in ieder geval fooi.

4 Ga niet het water in om te zwemmen: ook niet als het 35 graden is
Wij Nederlandse waterratten malen niet zo snel om een coupe zeewier en een paar pandaogen van de uitgelopen mascara. Als het warm is, lonkt het water en gaan we kopje onder. Nee, zo niet de Italiaanse vrouw. Die gaat, met haar jaloersmakende strakke lichaam, gestoken in een minuscule touwtjesbikini, het water in. Helemaal tot haar middel want kapsel, complete sieradenset, make-up en gigantische zonnebril mogen niet nat worden. Waarom ze niet aan oververhitting bezwijkt? Ken je die elegante flesjes met water dat je zo leuk op je gezicht en lijf kunt sprayen? Kun je meteen dat lekkere ding naast je vragen of hij je rug wil doen.

5 Draag je man op handen
In ieder geval tot je getrouwd bent en jullie eerste kind er is. Italiaanse mannen worden vanaf de eerste dag na hun geboorte, opgevoed met de gedachte dat ze, na de paus, de belangrijkste man op de wereld zijn. Mama vertroetelt ze tot ongekende hoogte. Neem het ze eens kwalijk dat ze vaak tot hun veertigste thuis blijven wonen en verslaafd zijn aan hun dagelijkse grote portie aandacht en adoratie. Niet dat je een dergelijk moederskindje moet willen hebben maar op zich kan het geen kwaad om je man, in ieder geval voor een paar jaar, het gevoel te geven dat hij de stoerste, slimste en sterkste is. De man die zich gewaardeerd voelt op punten die voor hem belangrijk zijn, waardeert jou. Jij bent immers degene waarvoor hij die stoere, slimme en sterke man wil zijn. Ga jezelf na: voor wie maak je je - althans zeker in het begin - prachtig op en voor wie trek je die spannende lingerie aan? Het is zo simpel dat we het daarom misschien vergeten. Liefde voelt veilig als je elkaar waardeert voor de moeite die je voor elkaar doet. Mannen en vrouwen verschillen daarin nou eens niet. Dus, draag je man op handen, dan draagt hij jou de hele wereld over.

Maar nu dit. Mijn zus vliegt ook naar San Francisco. Zij woont in Zürich dus gaat met een tussenstop in Schiphol verder. Vervelend toeval wil dat juist op deze dag de vlucht van 11.20 eerder gaat vertrekken met als gevolg een korte overstap. Wat doe je dan als efficiënte vrouw? Dan ga je een dag eerder naar Nederland, zodat je geen haastige toestanden hoeft te verwachten. Dit mag niet van de KLM. Zij moét op de vlucht van Zürich naar Amsterdam zitten en op dezelfde ochtend overstappen op KLM605 naar SF. Ze vraagt niet of ze op hetzelfde ticket een dag eerder naar Amsterdam mag vliegen. Ze betaalt zelf de vlucht Zürich - Amsterdam. “Waarom”, vraagt ze aan de nukkige man van de customer service. Een hoop gezwets en gedraai. Het komt er op neer: ze wil iets doen wat niet in ‘de papieren’ staat. Het staat niet in de procedures. Ze staat straks wel vol stress in de rij om over te stappen op een vlucht die hopelijk op haar wacht als de vlucht uit Zürich ook maar iets te laat is. KLM, we snappen je niet.